…Εμείς τους τα δίνουμε όλα ! Διαφωνεί κάποιος?
Από αγάπη και για να ευχαριστήσουμε τα παιδιά, εμείς οι μεγαλύτεροι, γεμίζουμε τα παιδιά δώρα. Παιχνίδια, ρούχα, σοκολάτες κ.α. Μικρά ή μεγάλα δώρα, τα παιδιά δέχονται συνέχεια δώρα. Ο δάσκαλος που πήρε πολλά Άριστα στην Ορθογραφία, η γιαγιά που είδε κάτι και της άρεσε, ο γείτονας που πέρασε και του είπε ένα καλημέρα, η θεία που έχει καιρό να το δει, ο γονιός που έφερε καλούς βαθμούς. Ε και? , θα μου πεις, Είναι κακό αυτό? Να σου πω την αλήθεια, έχω κάνει κι εγώ σχεδόν όλα τα παραπάνω. Στην αγάπη μας και για να ευχαριστήσουμε ένα παιδί, είναι το πιο γρήγορο κι εύκολο πράγμα να κάνουμε. Να του πάρουμε μία σοκολατίτσα, ένα μικρό δωράκι. Με αυτό τον τρόπο όμως, καθημερινά τα παιδιά λαμβάνουν συνέχεια, με αποτέλεσμα να έχει γίνει δεδομένο. Με αυτό τον τρόπο δεν εκτιμούν το δώρο, ό,τι κι αν είναι αυτό. Πώς να πουν ευχαριστώ , όταν πλεόν είναι δεδομένο ότι κάποιος θα τους δώσει κάτι? Μερικές φορές τα παιδιά γίνονται και απαιτητικά, διεκδικώντας υλικά αγαθά. Όταν ο γονιός δε τους χαλάει χατήρι και λένε σε όλες τις υλικές απαιτήσεις τους ναι, τότε τα παιδιά μειώνουν την αντοχή τους στη ματαίωση, δηλαδή δεν μαθαίνουν να διαχειρίζονται το “όχι”, κάτι πολύ σηματνικό για την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη. Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις σε αυτό. Πώς θα αναγνωρίσουν, επίσης, την αξία των πραγμάτων? Τα δώρα χάνουν την αξία τους. Πρέπει να μάθουν να περιμένουν ένα δώρο, να το λαχταρούν. Επίσης, σημαντική δεξιότητα για την ανάτυξή τους. “Η προσμονή της απόλαυσης είναι, από μόνη της, μια πολύ σημαντική απόλαυση”, θα μας πει ο David Hume, Σκωτσέζος φιλόσοφος.
Τι μπορούμε να κάνουμε?
- Σταματήστε τα αυτόματα δώρα. Συνδέστε τα υλικά αγαθά μόνο με ειδικές περιστάσεις. π.χ. γενέθλεια
- Μάθετε στα παιδιά το “όχι”. Η άρνηση χτίζει στα παιδιά την αντοχή στη ματαίωση. Δε χρειάζεται, βέβαια, να βγάλετε τον πιο σκληρό εαυτό σας, στον τρόπο που θα το πείτε. Αναλόγως τον τρόπο που ζητάει κάτι το παιδί και αναλόγως το χαρακτήρα του , διαχειριστείτε την άρνησή σας.
- Παροτρύνετε τα παιδιά να ευχαριστηθούν τα παλιά τους παιχνίδια ή να βρουν νέα χρήση σε αυτά. Να βάλουν και τη φαντασία τους σε δημουργία.
- Χαρίστε τους το χρόνο σας. Εσείς , οι θείοι , οι παππούδες. Παίξτε μαζί τους, μιλήστε μαζί τους. Δεν υπάρχει πολυτιμότερο δώρο για τα παιδιά. Αυτό θα θυμούνται. Με αυτό τον τρόπο τους χαρίζετε συναισθηματική πληρότητα, ενδιαφέρον και εμπειρίες που θα θυμούνται πάντα.
- Μιλήστε τους για χρήματα και πώς βγαίνουν. Δε χρειάζεται να τους εξηγήσετε τον προϋπολογισμό του κράτους ή να τους “κλαφτείτε’ για το πόσο δύσκολα τα βγάζετε πέρα-τα παιδιά δε χρειάζεται να ζουν με ενοχές, πρέπει να ζουν ανέφελα και χωρίς ενήλικες έγνοιες.
- Ζητήστε από τους συγγενείς να τους κάνουν δώρα-εμπειρίες. Μία βόλτα, μία επίσκεψη σε ένα Μουσείο, ένα εισιτήριο στον κινηματογράφο ή στο θέατρο κ.α.
Εντάξει, μία σοκολατίτσα από τον γείτονα ή μια καραμελίτσα δεν πειράζει… θα γλυκάνει όλους μας!
