Οι επαγγελματίες της Εκπαίδευσης είμαστε τα τελευταία χρόνια προβληματισμένοι για την πορεία της Εκπαίδευσης και της Παιδείας . Για εμάς είναι δύο διαφορετικά πράγματα και είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ανακαλύπτουμε διαρκώς συζητήσεις για την Εκπαίδευση και την Παιδεία , πολλούς “ειδικούς” να μιλούν για αυτές, πολλούς να κατηγορούν είτε το σύστημα , είτε το δάσκαλο. Πολλοί θα έκαναν καλύτερα τη δουλειά του Δασκάλου, πολλοί γνωρίζουν τη δουλειά του δασκάλου, πολλοί κρίνουν τη δουλειά του δασκάλου είτε στην Πρωτοβάθμια- είτε στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ξέρετε που γίνονται αυτές οι συζητήσεις : από Δημοσιογράφους που ψάχνουν να βρουν την είδηση , χωρίς να έχουν κάνει αληθινό ρεπορτάζ , από μαμάδες που πίνουν τα καφεδάκια τους κουτσομπολεύοντας τι φορούσε σήμερα η τάδε δασκάλα ή καθηγήτρια, από “Ψυχολόγους” που δεν κατέχουν Πτυχίο Ψυχολογίας , αλλά μόνο κάτι σεμινάρια των 3 μηνών και συμβουλεύουν για το πώς θα κάνει ο δάσκαλος τη δουλειά του, από ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει σε σχολεία και κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα (το πτυχίο τους δεν έχει σχέση με αυτό που κάνουν – χαρτζηλικάκι παίρνουν και κοροϊδεύουν) και κάνουν και παρατηρήσεις για το πόσο λάθος δίδαξε ο δάσκαλος το μάθημά του και άλλους “ειδικούς” που ουδεμία επαφή έχουν με επάγγελμα της εκπαίδευσης και που προφανώς τους λείπει και η παιδεία…
Έχετε ακούσει πολλούς εκπαιδευτικούς να προσβάλλουν τις οικογένειές σας για το πώς μεγαλώνετε τα παιδιά σας? Ναι , γονείς , σε εσάς απευθύνομαι! Κυρίως σε εσάς που “ξέρετε” τη δουλειά μας και μας κάνετε παρατηρήσεις για τη δουλειά μας. Δεν απευθύνομαι σε εσάς που εκτιμάτε και σέβεστε τη δουλειά του δασκάλου. Εσείς λοιπόν, πόσες προσβολές έχετε ακούσει για τον τρόπο που μεγαλώνετε τα παιδιά σας? ΚΑΜΙΑ! Γιατί όταν ο δάσκαλος σας έκανε παρατήρηση για το καμάρι σας, πέσατε να τον φάτε. Σιγήσατε τον εκπαιδευτικό που σας έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου.
Παιδιά χωρίς τρόπους , παιδιά χωρίς σεβασμό , παιδιά που μόνο απαιτούν . Δεν μου φταίνε τα παιδιά, ποτέ δεν φταίνε τα παιδιά. Τα σπίτια που μεγαλώνουν φταίνε. Γιατί όλα ξεκινούν από το σπίτι. Γονείς που διαρκώς τρέχουν να εξυπηρετήσουν τις παράλογες πολλές φορές, απαιτήσεις των παιδιών τους, γονείς που είναι απόντες και τα παιδιά πάνω ή μπροστά από μία οθόνη, παιδιά που μεγαλώνουν σε πλατείες, γονείς που απολογούνται στα παιδιά τους για το οτιδήποτε κάνουν, φοβούμενοι μήπως τα τραυματίσουν, γονείς που μεγαλώνουν μόνο με παππούδες γιατί “θέλω κάθε μέρα σαν γονιός να βγω τη βόλτα μου”, γονείς που δεν βάζουν όρια στα παιδιά τους μήπως τους δημιουργήσουν ψυχολογικά τραύματα, γονείς που πιστεύουν ό,τι και να τους πει το παιδί τους, χωρίς να το έχουν διασταυρώσει πρώτα, γονείς που επειδή πήραν στα παιδιά τους το πιο ακριβό παπούτσι ή κινητό έβγαλαν την υποχρέωσή τους ως γονείς, γονείς που παίρνουν στα παιδιά τους κινητά από το Δημοτικό , γονείς που βαριούνται να ασχοληθούν με το παιδί τους γιατί έχουν να πάνε Γυμναστήριο ή καφεδάκι ή είναι κουρασμένοι, γονείς που βαριούνται να ξυπνήσουν να τους φτιάξουν πρωινό και μέχρι να χτυπήσει το διάλειμμα στο σχολείο χαζεύουν ή πεινάνε, γονείς που βαριούνται να ασχοληθούν με το διάβασμα του παιδιού στο σπίτι(δεν είναι ανάγκη να γνωρίζετε, εκεί να είστε) , γονείς που όταν το παιδί τους κάνει ζημιά το καλύπτουν, γονείς που αν τσακωθεί το παιδί τους, φταίει πάντα ο άλλος, γονείς που κουνάνε το δάχτυλο σε όποιον ασχολείται επαγγελματικά με το παιδί τους(δάσκαλοι, προπονητές κ.α.), γιατί “εγώ ξέρω το παιδί μου”, γονείς που δεν πηγαίνουν σε ειδικούς επαγγελματίες όταν χρειάζεται, γιατί “αποκλείεται το δικό μου το παιδί να έχει πρόβλημα”, γονείς που είναι φιλαράκια με τα παιδιά τους, γονείς που δεν μαλώνουν με τα παιδιά τους για να μην χαλάσουν τις σχέσεις τους(το έχω ακούσει και αυτό!), γονείς μπροστά από μία οθόνη, γονείς που αφήνουν παιδιά Δημοτικού να κοιμούνται μετά τις 23.00,γονείς που δεν είναι οι ενήλικοι που πρέπει ώστε να μεγαλώσουν τους ανήλικους του σπιτιού τους, γονείς που έχουν ξεχάσει οι ίδιοι τι σημαίνει ήθος, τι σημαίνουν αρχές , τι σημαίνουν αξίες. Γονείς που έχουν ξεχάσει τον Θεό, δεν τον έχουν ανάγκη! Πού πάμε σαν κοινωνία χωρίς τα βασικά? Αν νοσήσει το σχολείο, νοσεί η κοινωνία και όταν νοσεί η κοινωνία , νοσεί και το σχολείο.
Όλες αυτές οι ελλείψεις παρουσιάζονται στο σχολείο και το σχολείο καλείται να τις διαχειριστεί. Αρκετές φορές για να μπορέσουμε να κάνουμε μάθημα, πρέπει να λύσουμε όλα αυτά. Και όταν δεν λύνονται, φταίει -κατά αυτούς τους γονείς- το σχολείο. Όχι, δεν είναι έτσι. Αν κάποιοι δυσκολεύεστε στο ρόλο σας , ζητήστε βοήθεια ειδικού.
Διαβάζουμε και ακούμε σε οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία , αλκοόλ, επικίνδυνη οδήγηση , βία, κίνδυνοι στο διαδίκτυο κ.α. : “Να μπει μάθημα στα σχολεία!”. Ναι , συμφωνώ να μπει μάθημα στα σχολεία και οι δάσκαλοι κάνουμε χρόνια μαθήματα τώρα για όλα αυτά με τη βοήθεια των αρμόδιων φορέων. Στο σπίτι τι γίνεται? Όλοι οι επαγγελματίες γνωρίζουμε πως το “το άσπρο που θα πούμε στο σχολείο , γίνεται μαύρο στο σπίτι κάποιες φορές”, δηλ. αν δεν υπάρχει συνεργασία με το σπίτι , δεν καταφέρνουμε τίποτα. Σε ένα Συνέδριο είχα ρωτήσει έναν καθηγητή Πανεπιστημίου για αυτό ακριβώς : “Για ποιο λόγο βγαίνουν διαρκώς Προγράμματα για το σχολείο, Ανακύκλωσης , Κίνδυνοι στο Διαδίκτυο, Bullying, αλκοόλ και άλλα? Στο σπίτι τι γίνεται?” Μου απαντά : “Ξέρουν ότι εσείς θα τα κάνετε σίγουρα.”
Δεν περιμένουμε οι εκπαιδευτικοί να καταλάβει κανείς το επάγγελμά μας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Είναι κοινό μυστικό, μόνο μεταξύ μας καταλαβαινόμαστε και δίνουμε ο ένας στον άλλο κουράγιο. Σεβασμό ζητάμε!
